Ας ξεκινήσω με αυτό που μου γέμισε την καρδιά. Με τους οπαδούς της ΑΕΚ που βρέθηκαν και στα Γιάννενα. Αψήφισαν κινδύνους και ήταν εκεί. Παρών. Να φωνάξουν, να τραγουδήσουν και αντί για χαρά, γεύτηκαν ακόμη μία πίκρα. Μία πίκρα από τις αμέτρητες που τους έχει δώσει η φετινή ΑΕΚ. Μια ομάδα με ιστορία που την έκαναν κάποιοι χειρότερη από ψιλικατζίδικο.
Είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου πως αν γυρίσει κανείς το χρόνο -όχι πολύ- πίσω θα δει πότε ξεκίνησε ο κατήφορος της ΑΕΚ. Από την ημέρα που βγήκε το θέμα του ντοπαρισμένου Αρκούδα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά δείτε παιχνίδι με παιχνίδι την ομάδα και αναρωτηθείτε: "Έπαιρναν "βιταμίνες" τα παιδιά ή απλά ξέχασαν να κλωτσάνε το τόπι;" Γιατί κακά τα ψέματα το να ξεχάσεις την μπάλα μου ακούγεται τρελό. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει.
Έτσι, για μια ακόμη εβδομάδα είδαμε την γνωστή σε όλους μας ΑΕΚ. Μόνο που αυτή τη φορά υπήρχε μία διαφορά. Οι εκδρομές που βρήκε η αποστολή της Ένωσης στα Γιάννενα δεν ήταν όλες σχολικές. Ήταν και μία ποδοσφαιρική. Αυτή που ξεκίνησε από τα Σπάτα με κάτι παιδάκια να φοράνε κιτρινόμαυρα και να μην γνωρίζουν τι σημαίνει ο Δικέφαλος Αετός. Με έναν προπονητή (ο θεός να τον κάνει) που δεν είναι προπονητής. Έχω γράψει ότι ο Λίνεν εκτός από... γλείφτης (κοιτάχτε πως πανηγύρισε όταν ήταν στον Πανιώνιο στους Πάνθηρες και κοιτάχτε πως πανηγύριζε στα πρώτα παιχνίδια μπροστά στο πέταλο της ORIGINAL) είναι και τραγικός προπονητής.
Δυστυχώς έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, φτάσαμε να λέμε ότι το ματς με τον Πανθρακικό είναι τελικός. Και δεν θέλω να σκέφτομαι καθόλου σε περίπτωση που το σκορ είναι 0-0 μέχρι τα τελευταία λεπτά τι μπορεί να γίνει στο ΟΑΚΑ. Η ποδοσφαιρική χρονιά σε λίγες μέρες τελειώνει για την ΑΕΚ. Ευχή μου είναι να την βρει στη Super League. Ωστόσο, τα σενάρια που έχω ακούσει για το τι μπορεί να συμβεί στην Ένωση δεν θέλω ούτε να τα σκέφτομαι.
