Ήταν 7 Απριλίου του 1999, όταν ο Δημήτρης Μελισσανίδης έριξε την ιδέα στον τραπέζι να πάει η ομάδα να αγωνιστεί στο Βελιγράδι. Όλοι τον θεώρησαν τρελό, όμως εκείνος είχε καταφέρει να ενώσει δύο λαούς αλλά και ολόκληρη την ΑΕΚ. Έτσι λοιπόν, άρχισε το ταξίδι καταμεσής του Πάσχα, μεγάλη Τετάρτη ήταν, να ταξιδέψει η αποστολή της Ένωσης οδικώς στο ρημαγμένο από τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, Βελιγράδι.
Χωρίς εγγυήσεις για τις ζωές των ποδοσφαιριστών, χωρίς... αντιαρματικά, χωρίς τίποτα που να διασφάλιζε τη ζωή τους. Υπήρχε όμως κάτι το ανώτερο. Η ψυχή, το πάθος, η αγάπη, η "φωτιά" που ανάβληζε μέσα τους.
Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα. Από την ώρα που η αποστολή της ΑΕΚ πέρασε τα σύνορα άρχισαν οι συνεχείς στάσεις προκειμένου να αποθεωθεί από τους Σέρβους που την περίμεναν πως και πως. Από το ψωμί και το αλάτι που της πρόσφεραν όπως ορίζει το σέρβικο έθιμο, μέχρι τα δάκρυα και το "ευχαριστώ" ανθρώπων που έβλεπαν ότι ένας φίλος τους θυμήθηκε στα δύσκολα.
Μαζί με την αποστολή ήταν και "καραβάνια" οπαδών του Δικεφάλου, οι οποίοι ούτε... μάσησαν, ούτε έκαναν πίσω. Γνώριζαν και αυτοί που πάνε. Ήξεραν ότι μπορεί να μην γυρίσουν πίσω. Όμως τα κατάφεραν να φτάσουν στον προορισμό τους.
Έτσι, ο πρόεδρος της Παρτιζάν, Μίλαν Μιλουτίνοβιτς τους περίμενε με μία ανοιχτή αγκαλιά. Οι περίπου 15.000 Σέρβοι (είχαν πουληθεί 40.000 εισιτήρια, αλλά λόγω έλλειψης καυσίμων μόνο τόσοι κατάφεραν να φτάσουν στο γήπεδο), υποδέχθηκαν όσους ηρωϊκούς ταξίδεψαν από την Ελλάδα.
Κι έτσι ξεκίνησε ο ποδοσφαιρικός αγώνας, ο οποίος μικρή σημασία είχε. Το μήνυμα είχε περάσει. "Ελλάδα-Σερβία, αδέλφια για πάντα". Κι αν ο Κέζμαν στο 13 άνοιξε το σκορ, ο Πάρης Ζουμπούλης στο 26ο λεπτό ισοφάρισε σε 1-1. Οι πανηγυρισμοί όμως ήταν το ίδιο από τηνεξέδρα, η οποία δεν άντεξε και στο 61 άπαντες μπήκαν μέσα για να αγκαλιάσουν τους παίκτες των δύο ομάδων.
Ο αρχηγός της αποστολής, Δημήτρης Μελισσανίδης και ο μπροστάρης της πρωτοβουλίας, Ντέμης Νικολαΐδης είχαν κάνει το θαύμα τους... Διαβάστε τι δήλωναν
Δημήτρης Μελισσανίδης: «Είμαι συγκινημένος. Αυτά που ζω είναι δύσκολο να περιγραφούν με ακρίβεια. Όλη η Γιουγκοσλαβία άνοιξε την αγκαλιά της και μας υποδέχθηκε με τη φράση "Είσαστε αδέλφια μας". Έκλαιγαν στους δρόμους ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες. Μου έκαναν εντύπωση τα παιδιά. Βγήκαν από τα καταφύγια και ήρθαν στο γήπεδο. Μας ζητούσαν σημαίες της ΑΕΚ, μας έσφιγγαν τα χέρια, έκλαιγαν, μας έλεγαν ότι έγιναν οπαδοί της ΑΕΚ. Σίγουρα η ΑΕΚ έδωσε την ψυχή της, ένωσε τους χτύπους της καρδιάς της με τους δοκιμαζόμενους φίλους μας Γιουγκοσλάβους. Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε».
Ντέμης Νικολαΐδης: «Δεν περιγράφονται τα συναισθήματα. Κάναμε αυτό που θέλαμε. Δώσαμε χαρά και ελπίδα σε αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν από τις 24 Μαρτίου. Μακάρι να έρθει η ειρήνη, αυτό είναι το ζητούμενο. Αυτό που ζήσαμε δεν το συγκρίνω με κανέναν τίτλο, είναι διαφορετικό σαν εμπειρία από όλα τα άλλα. Όσους τίτλους κι αν πάρω, δεν γίνεται σύγκριση. Ήταν ανεπανάληπτο».
Οι παίκτες που συμμετείχαν στο ματς:
ΠΑΡΤΙΖΑΝ (Λιούμπισα Τουμπάκοβιτς): Νταμιάνοβιτς, Κράσοβιτς, Σάβιτς, Σανόγεβιτς, Στογιάνοβιτς, Βούκοβιτς, Ίλιτς, Ίβιτς, Μπιέκοβιτς, Τόμιτς, Κέζμαν.
ΑΕΚ (Όλεγκ Μπλαχίν): Ατματσίδης (29’ Μιχαηλίδης - 40’ Κουρκούνας), Κοπιτσής (40’ Κωστένογλου), Μπαμπούνσκι, Μιλοβάνοβιτς (42’ Καψής), Τσέκολι (45’ Ζήκος), Κατσαβός, Σαβέφσκι (32’ Κασάπης), Μαλαδένης, Καλιτζάκης, Ζουμπούλης, Νικολαΐδης.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
